رفت...

 

 

 

 

(يا حسين)

 

وقتي جز دعا کاري در توان خود نمي بينم،وقتي در قنوت هايم نگاهم مي کني،وقتي از درد  بي امان اين روزهاي تو دردم ميگيرد و بي امان تمام مسير خسته ي دانشگاه تا خانه را با همه ي وجوديم،"امن يجيب "مي خوانم و چشمان خيره ب خيابانم احساس مي کنند ک هر از گاهي خيابان از پشت شيشه اتوبوس  تار مي شود ، اين يعني:

به وضوح دوست دارم

از صهباي اينجا، تا صحراي کربلا.....ارادتمند آقا

 

 

کس ندانست که در اين بحر عميق

سنگ ريزه قرب دارد يا عقيق

دارم روال طبيعي زندگي رو طي ميکنم،کتاب استاد پناهيان روب روم،ي دستمم قلم و دست ديگم زير چونم  ، حتي حال بالا اوردن سرم واسه نگاه کردن ب رضا و تاييد نمکاي بي نمکي ک ميريزه ندارم،سکوت ميکنم و هي خط مي کشم و شماره مي زنم و ب اصطلاح خودم تو فکر هر چي زودتر خلاصه کردن کتاب تحقيقي حوزه اما وقتي مسير خطوط قلمم مي رسه به عبارت: "اشتياق ، ثمره ي محبت است"  انتظار دارين کسي غير شما يادم بياد آقا¿¿¿  انتظار دارين بازم روال طبيعي زندگي رو مث چند دقيقه قبل،طي کنم وقتي غير طبيعي پا ميزارين به دلانه ي من¿¿¿¿   

 

 

اين شبا نه غر مي زنم، نه گله، نه شکايت، فقط مهرتون که قلبمو از جا مي کنه واشکام ميريزه؛مث بچه آدم  يواشکي با حالتون ميشينم يه گوشه تا نصفه شب مي خوامتون و ميگم :دلم گيره خدا...يه کاري کن...        

 

 

 

 

روزي که گويي : بيا

من اين روز را عااااااااااااااااااااااشقم

اللهم ارزقنا...

مي دانم که "روزي" همان بوسه بر پاهايت است روزي

 

امشب هم مهربان خدايم،شکر بي قراري بر مولايم

ا    ر    ب    ع     ي     ن

نزديک است

و ترس،نزديکتر

ترس رفتن همهمه هايي که ميروند و رفتن مني که مي ماند، ديوانه ام مي کند

 

 

 صبر بر مصيبت افضل الاثر است

يا معصيت ¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿ ندانم

همين دانم ، صبر بر محبت

شق القمر است

 

نيم ساعت ديگه کلاسم شروع ميشه و من نمي دونم با اين لرزش بي امون دستام چه کنم؟؟؟

 

چه مي کني در  دلم  آقا

چقدر  دوستت دارم آقا

 

تو رو شايد دير، آرزو کردم... يادمه بچه تر که بودم (اول راهنمايي)،تو سالن مدرسمون واس سيد الشهدا مراسم گرفته بودند و کف رو موکت کرده بودند و بچه ها رو هم نشونده بودند و مداح آورده بودند و چراغارو هم خاموش کرده بودند که کلا شرايط واس عزاداري و اشک بر مولا فراهم باشه.من همينطور به ذکر مصيبت مداح گوش مي دادم و صداي گريه بچه هارو مي شنيدم و خيلي سعي مي کردم بر اباعبدالله اشک بريزم،خيلي،چشمامو مي بستم،سرمو گاهي رو زانوهام مي زاشتم و پلکامو به هم نزديک مي کردم ک اما فايده اي نداشت حتي يادمه که افسانه دوستم هک کنارم بود و اونم مثه من همين دغدغه رو داشت.مجلس تم

همين صبح سرد من

پر از هواي گرم تو...

(لبيک يا حسين)

از شما چه پنهان آقا جان ،دستم به هيچ کاري نميرود چه برسد به اين ...

 

 

 

(دلم گيره)

وقتي سميرا فقط سعي مي کرد ارومم کنه و من در جواب همه ي متطقاي مهربونش فقط اشک ريختم و گفتم و گقتم و گفتم که:

 

دلم گيره

 

چقدر مي شنيدي اقا¿¿¿¿

دلم گيره

 

لابه لاي حرفاي شيرين استاد بابايي ، کام من تلخه